84 poster,  4 ενότητες,  362 συγγραφείς,  122 ιδρύματα

ePostersLive® by SciGen® Technologies S.A. All rights reserved.

ΑΑ 50
ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ INFLIXIMAB ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΔΟΜΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΛΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΠΟΝΔΥΛΙΤΙΔΑ
Board 3 / Thu 9:10, 11 Dec 2014

Primary tabs

Βαθμολογία

No votes yet

Στατιστικά

387 reads

Εισαγωγή

Οι αναστολείς του παράγοντα νέκρωσης του όγκου α (TNF-α) αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο στη θεραπεία ασθενών με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα (ΑΣ). Οι κλασικές ακτινογραφίες αντανακλούν τη χρόνια δομική βλάβη στην ΑΣ που έχει επισυμβεί παρά τον υποκείμενο φλεγμονώδη μηχανισμό που οδηγεί σε αυτή. Η χρήση της μαγνητικής τομογραφίας (ΜΤ) απαντά στην ανάγκη για μια πιο αντικειμενική μέτρηση της ενεργότητας της νόσου και της απόκρισης στη θεραπεία

Σκοπός της μελέτης

Η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας του infliximab, ενός αναστολέα του TNF-α, στην εξέλιξη της δομικής βλάβης στην ΑΣ με τη χρήση της ΜΤ.

Υλικό και μέθοδοι

Στην προοπτική αυτή ανοικτή μελέτη συμπεριελήφθησαν 31 ασθενείς (21 άντρες και 10 γυναίκες) πάσχοντες από ΑΣ με ηλικία [διάμεση τιμή (IQR)] 39 (29-48) έτη και διάρκεια νόσου [διάμεση τιμή (IQR)] 3 (1.0-11.5) έτη. Όλοι οι ασθενείς είχαν ενεργό νόσο με δείκτη BASDAI (Bath Ankylosing Spondylitis Disease Activity Index) ≥ 4 cm. Είχαν όλοι αποτύχει σε τουλάχιστον 3 μήνες θεραπεία με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και δεν είχαν λάβει ποτέ στο παρελθόν αντι-TNFα θεραπεία. Χορηγήθηκε infliximab ενδοφλεβίως σε δοσολογικό σχήμα 5mg/kg τις εβδομάδες 0, 2, 6 και μετά ανά 8 εβδομάδες. Διενεργήθηκε ΜΤ ιερολαγόνιων αρθρώσεων (ΙΛΑ) κατά την έναρξη και 1 έτος μετά τη θεραπεία. Οι αναδεικνυόμενες βλάβες στη ΜΤ βαθμολογήθηκαν με τυφλό τρόπο από εξειδικευμένο ακτινοδιαγνώστη με βάση το τροποποιημένο SPARCC (Spondyloarthritis Research Consortium of Canada) σκορ.

Αποτελέσματα

Όλοι οι ασθενείς συμπλήρωσαν 12 μήνες θεραπείας με infliximab. Παρατηρήθηκε σημαντική μείωση του δείκτη BASDAI [median (IQR) 4.8 (4.40-5.12) κατά την έναρξη της θεραπείας έναντι 0.95 (0.45-1.90) στους 12 μήνες (p=0.001)] καθώς και της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης [7 (2-16) έναντι 3 (2-8) (p=0.031)]. Όσον αφορά τις οξείες αλλοιώσεις των ΙΛΑ στη ΜΤ, παρατηρήθηκε σημαντική μείωση του ολικού σκορ αυτών [3 (0-7) έναντι 0 (0-1) p=0.001]. Πιο συγκεκριμένα, κατά την εκτίμηση των ΜΤ διαπιστώθηκε ότι η θεραπεία με infliximab επέφερε βελτίωση στο σκορ της υμενίτιδας [0 (0-1) έναντι 0 (0-0) p=0.009] και του οστικού οιδήματος [3 (0-7) έναντι 0 (0-1) p=0.001]. Από την άλλη μεριά, οι χρόνιες αλλοιώσεις των ΙΛΑ αυξήθηκαν συνολικά στη διάρκεια παρακολούθησης [12.0 (8.0-16.0) έναντι 15.5 (10.5-18.0) p=0.024]. Ωστόσο, η επιμέρους ανάλυση έδειξε ότι, πέρα από το σκορ της λιπώδους μετατροπής του μυελού το οποίο αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της μελέτης [6 (4-8) έναντι 8 (5-12) p=0.006], οι λοιπές χρόνιες αλλοιώσεις παρέμειναν σταθερές: σκορ διαβρώσεων [2 (0-4) έναντι 3 (0-4) p=0.183], υποχόνδιας σκλήρυνσης [1 (0-3) έναντι 1 (0-3) p=0.481] και αγκύλωσης [0 (0-1) έναντι 0 (0-1) p=0.785].

Συμπέρασμα

Η θεραπεία με infliximab προσέφερε σημαντική κλινική βελτίωση στους ασθενείς με ΑΣ καθώς και υποστροφή των οξέων αλλοιώσεων ιερολαγονίτιδας στη ΜΤ. Επιπρόσθετα, παρεμπόδισε την εξέλιξη των προϋπαρχουσών μη αναστέψιμων βλαβών (διαβρώσεων, σκλήρυνσης και αγκύλωσης των ΙΛΑ). Η αύξηση στο σκορ της λιπώδους μετατροπής του μυελού δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται ως δομική καταστροφή καθότι οι περιοχές λιπώδους μετατροπής του μυελού αντανακλούν θέσεις μη ενεργού φλεγμονής στα πλαίσια της αποθεραπείας