55 poster,  343 συγγραφείς,  103 ιδρύματα

ePostersLive® by SciGen® Technologies S.A. All rights reserved.

AA8
ΓΛΥΚΟΥΡΟΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΟΓΟΝΩΝ: ΕΧΟΥΝ ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ;
Board Board 1 / Mon 12:35, 18 Apr 2016

Πρωτεύουσες καρτέλες

Βαθμολογία

Δεν υπάρχουν ψήφοι

Στατιστικά

676 εμφανίσεις

ΓΛΥΚΟΥΡΟΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΟΓΟΝΩΝ: ΕΧΟΥΝ ΡΟΛΟ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ;

Καλογερά Ε.1, Προβατοπούλου Ξ.1, Πίστος Κ.2, Γεωργιάδου Δ.3, Αθανασέλης Σ.2, Σπηλιοπούλου Χ.2,  Ζωγράφος Γ.Κ.3, Αραβαντινός Γ.4,  Γούναρη Α1.

 

1Ερευνητικό Κέντρο, Ελληνικό Αντικαρκινικό Ινστιτούτο, Αθήνα

2Εργαστήριο Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας, Ιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

3Α′ Προπαιδευτική Χειρουργική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Γ.Ν.Α. «Ιπποκράτειο», Αθήνα

4Β′ Τμήμα Παθολογικής Ογκολογίας, Γ.Ο.Ν.Κ. «Οι Άγιοι Ανάργυροι», Αθήνα

 

Εισαγωγή: Τα ανδρογόνα είναι κυρίαρχα στεροειδή στο μαστό με σημαντικό ρόλο στη φυσιολογία αλλά και στην παθολογία του οργάνου [1]. Η ανασταλτική δράση των ανδρογόνων έναντι της διεγερτικής δράσης των οιστρογόνων έχει ως αποτέλεσμα τη διατήρηση της ορμονικής ισορροπίας, η οποία είναι απαραίτητη για τη σωστή λειτουργία του μαστού [1]. Τροποποιήσεις, οι οποίες μπορεί να προκύψουν κατά τη σύνθεση των ανδρογόνων ή μεταλλάξεις, οι οποίες επηρεάζουν τη σύνθεση και δράση των ενζύμων ή τους υποδοχείς των ανδρογόνων, συχνά έχουν ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της ισορροπίας και ακολούθως την εξαλλαγή σε νεοπλασία [2]. Η σύζευξη των ανδρογόνων με γλυκουρονικό οξύ (γλυκουρονιδίωση), είναι ένας μηχανισμός προστασίας και διατήρησης της ορμονικής ισορροπίας, μέσω του οποίου επιτελείται απενεργοποίηση των ορμονών εκείνων, που σε υψηλές συγκεντρώσεις, θα μπορούσαν να έχουν βλαβερή επίδραση. Τα γλυκουρονίδια των ανδρογόνων αποτελούν τα στοιχεία της υποχρεωτικής πορείας αποδόμησης όλων των ανδρογόνων, με το γλυκουρονίδιο της ανδροστερόνης (ADTG) να συνιστά το 93% του συνόλου των μεταβολιτών των ανδρογόνων, ενώ το γλυκουρονίδιο της ανδροσταν-3α,17β-διόλης (3α-diol-17G) το 5,6% αυτών [3-4]. Τα γλυκουρονίδια των ανδρογόνων μπορούν να ελεγχθούν στη συστηματική κυκλοφορία και αποτελούν δείκτες της συνολικής ανδρογονικής δραστηριότητας του οργανισμού [1, 3] .

Σκοπός: Πρώτη φορά μελετάται το ADTG και  το 3α-diol-17G στον καρκίνο του μαστού. Ειδικότερα, η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ασθενείς με αλλοιώσεις διαφορετικού ιστολογικού τύπου, με σκοπό τη διερεύνηση της συσχέτισης των επιπέδων των ορμονών με τον ιστολογικό τύπο της αλλοίωσης ή/και με τον κίνδυνο εμφάνισης/εξέλιξης της νόσου.

 

Υλικά και μέθοδοι:  Η μέθοδος υγρής χρωματογραφίας-φασματομετρίας μαζών (LC-MS), η οποία αναπτύχθηκε και επικυρώθηκε στα πλαίσια της μελέτης σε σύστημα LCMS-2010EV (Shimadzu, Kyoto, Japan),   εφαρμόσθηκε στην ανάλυση των ADTG και 3α-diol-17G στο πλάσμα μετεμμηνοπαυσιακών ασθενών με καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του μαστού.  

 

Αποτελέσματα: Οι ασθενείς με μέσο όρο ηλικίας 62 ± 9 έτη διαχωρίσθηκαν σε τέσσερις ομάδες σύμφωνα με τη διάγνωση: 44 ασθενείς με λοβιακή νεοπλασία (LN), 48 με μη διηθητικό πορογενές αδενοκαρκίνωμα (DCIS), 50 με διηθητικό πορογενές αδενοκαρκίνωμα (IDC) και 49 με απόλυτα καλοήθεις αλλοιώσεις του μαστού, ινοκυστική μαστοπάθεια ή ινοαδένωμα (BBD). Πραγματοποιήθηκε  στατιστική ανάλυση με το στατιστικό πρόγραμμα SAS software version 9.3.  Η διάμεση τιμή  και το ενδοτεταρτημοριακό εύρος των επιπέδων των ADTG και 3α-diol-17G όπως προσδιορίστηκαν σε κάθε ομάδα καταγράφονται στον πίνακα 1. Τα επίπεδα συγκέντρωσης του ADTG στο πλάσμα ήταν υψηλότερα στην ομάδα των ασθενών με LN έναντι των ασθενών με BBD, με στατιστικά σημαντική διαφορά (p<0,05). Τα επίπεδα συγκέντρωσης του 3α-diol-17G διαπιστώθηκε πως δεν διέφεραν σημαντικά μεταξύ των τεσσάρων ομάδων της μελέτης (Σχήμα 1). Tο επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο 0,05.

 

Συμπεράσματα: Επιδημιολογικές μελέτες αναφέρουν σημαντική θετική συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων των ανδρογόνων με τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στο μαστό [5]. Η παρούσα αφενός είναι η πρώτη μελέτη, η οποία διερευνά το ρόλο των γλυκουρονιδίων των ανδρογόνων στον καρκίνο του μαστού, αφετέρου τα στατιστικά σημαντικά ευρήματα της ανάλυσης  παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις ασθενείς με λοβιακή νεοπλασία. Η λοβιακή νεοπλασία είναι ένα ιδιαίτερο είδος βλάβης, κλινικά απόκρυφη και συχνά μαστογραφικά σιωπηλή [6]. Η διαφοροδιάγνωσή της από τις άλλες αλλοιώσεις του μαστού είναι καίριας σημασίας για την παρακολούθηση των ασθενών καθώς και τη χορήγηση κατάλληλης θεραπείας. Τα αποτελέσματα της μελέτης υποστηρίζουν πως ο ποσοτικός έλεγχος του ADTG με την εφαρμογή της LC-MS, αναδεικνύει το ρόλο των γλυκουρονιδίων των ανδρογόνων στον καρκίνο του μαστού και συμβάλλει στη διαφοροδιάγνωση της λοβιακής νεοπλασίας.

 

Βιβλιογραφία:

1. Labrie F. Gynecol Endocrinol. 2006; 22 (3):118-130.

2. Hong Y, Gagnon J, Rice T, et al. J Endocrinol. 2001; 170(2):485-492.

3. Labrie F, Bélanger A, Bélanger P, et al. J Steroid Biochem Mol Biol. 2006; 99(4-5):182-188.

4. Bélanger A, Pelletier G, Labrie F, et al. Trends Endocrinol Metab. 2003; 14(10):473-479.

5. Kaaks R, Rinaldi S, Key TJ,  et al.  Endocr Relat Cancer. 2005; 12(4):1071-1082.

6. O'Malley FP. Mod Pathol. 2010; 23(2):S14-25.

 

Poster ID (π.χ.ΕΦΑΡΜΟΓΗΕπόμενοΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΤρέχων